yürümeyi özlemişim.

uzun bir süredir evden çıkmıyordum yeni kitabımın telaşındayım şu sıralar bitirme aşamasındayım (niye bu kadar merak ediliyor anlamıyorum bu kadarını da tahmin etmiyordum zaten),bir hava alayım insan içine çıkayım dedim yürüyorum işte asmalı mescit de oturdum bi evin merdivenine bazen ne düşünüyorum biliyor musunuz; Keşke diyorum çok sevilen tanınan popüler bir ünlü olsam ben öldükten sonra yazdığım yaptım kullandığım her şeyi evimin içinde müze olarak kalsa bu müzede elde edilen gelir ile farklı farklı engelli vakıflara bağışlansa yada sokaklardaki evsiz insanlara aylık bölüştürülse ne kadar imkan olacaksa işte, bu yapmak istediğim ile sizin beğeninizi çekmek ilgilinizi çektiğimi düşünüyorsanız umrum da bile değilsiniz bu sadece bir istek size göre hayal belki, bazende çok popüler biri ünlü olduğumda her kes gibi sıradanlaşmak istemiyorum. Ve gitmem gerekiyordu demek. Kendi evimden bile uzaklaşabilmek aruzusuyla yollara koyulmak. Sahi benimle bu denli yakın olan insanlar nasıl oldu da birden değişebildi ? Belki anlarlar umuduyla pek çok vakit geçirmiştik. Neden kimse bu konu da çabalamadı ? Şimdi bana olduğumdan farklı gözlerle bakmalarına içerliyordum. Ben buyum, değişemezdim. Sırf onların istemediği biri gibi davrandığım içindi bu kaçış. O an anladım ki bakışlarındaki yabancı bendim. Evet ilk defa o gözlerde görmüştüm gerçekleri bilhassa daha önce saklanmış duygular şimdi ortaya çıkmıştı. Ama biliyordum, bize ne kadar yakın olursa olsun kimse bir başkasını anlayamazdı. İlk defa içimde buruk bir hüzünle dışarı çıktım. Rüzgar suratıma çarpmasa ağlamayacaktım. Bırak der gibi suratıma vurdu gerçekleri, adımlarım kim bilir kaç kilo çekerdi. Ben işte ben ! ilk defa kalarak gittim. Ama en kötüsü bir adım atsanız sarılacağınız insanların sizden kilometrelerce uzak olması. Velhasıl bugün gerçekten yürümeyi özlemişim.