Varsaydım.

Meselalar görüyorum
Mesela kucağımda kitap okuyorsun
İyice dalmışsın beni unutmuşsun
Üzerimde o kadar huzurlusun ki
Kuşkusuz rahatlık çekiyorsun
Demiştim ya beni unutmuşsun
İşte ben o an seni izliyorum keyifle
İşaret parmağını küçük kedi dudaklarına götürüşünü
Küçük parmaklarınla dalgın dalgın sayfayı çevirişini
Sonra elini tekrardan bacağıma koyuşunu
Yeni sayfaya geçtiğin için nefes alıp kitabın içine yeniden dalışını
İşin ironisi ise biz bu kitabı beraber okuyoruz
Bunun için kucağımdasın, uzanıyoruz zaten
Bunun dışında rahatsız edilmek istemezsin kitap okurken bilirim
Fakat üzgünüm sevdiceğim
Beraber okuduğumuz kitabı okumaya başladığımız vakit
Ben o an seni okumaya başlıyorum
Bu güzel fırsattan istifade
Senden gizli kitabın özetini çıkartıyorum
Böyle numaralar çevirecek adam değildim
Fakat sen olunca yapıyordum işte
Ne gurur ne prensip ne ayıp ne de kayıp

Filtreli Kaçış

Bir çeşit arınma yoluydu bu

Kedinin yaralarını yalaması gibi

Baca temizliği mesela

Yürümek mesela

Uyumak mesela en güzel kaçış yoludur

Kaçmak bile değil

Yattığın yerden dondurmak her şeyi

Bu filtrelerin bir sonucu vardı elbet

Sonuç. Her şey olduğu gibi aynı

Mesele değişim değildi

Mesela anlık kaçıştı

İşinden kaçış

Dışarıdaki seslerden kaçış

İçindeki dilsiz çığlıktan

Beynindeki kemirgen seslerden

Şarkılardaki iğneleyici anılardan

En kötüsü de karşına bir anda çıkan

Acı gerçek duvarlarından kaçış

Yeni papatya zamanı.

Telefonu çaldı. Halbuki dün bu kadar erken saate alarm kurmadı. Hatta alarm bile kurmadı. Kalktı. Telefona bakar bakmaz anladı. “Ah be Samatya. 5 yıl mı oldu şimdi? Yoksa 55 yıl mı? Neyse “sayma hiçbir zaman” demiştin; istikamet Bülbüldere mezarlığı.” dedi kendi kendine. Ve geleneğini yerine getirmek için kalktı yatağından. Banyoya girdi 5 dakika kısa bir duş aldı soğuk suyun altında bekledi, kurulandı. Aynanın karşısına geçti. Sakallarını kesti. Vazodaki dolu papatyalardan bir demet aldı defterinin arasına koydu. Mezarlığın yolunu tuttu. Nefret ediyordu bu yoldan. Sevdiği kadına kavuşacağı için gıkını çıkartmıyordu dışından. Motorundan indi. Çantasını yanına aldı, mezarına 100 metre vardı göz yaşları aktı. Adımlarını yavaşlattı, hızlı hızlı göz yaşlarını durdurmaya başladı. Mezarın başına bu şekilde oturmak istemiyordu. Kontrol etti kendini sonunda. Oturdu köşesine toprağı okşayarak “merhaba güzel gözlüm” dedi gülerek sevgi gösterisinde bulundu. “Nasıl gidiyor uykun? Rahatsız değilsin dimi? Bende iyiyim, iyi bakıyorum kendime her şey aynı sevdiceğim. ” dedi. Çantasını dizine koydu içindeki defteri ve kitabı çıkarttı. Mezarlığın üzerinde yüzlerce kurumuş papatya vardı. Buraya her geldiğinde ona yazdığı defterin içindeki önceden koyduğu papatyayı yine her zamanki gibi attı mezarına kuruyan papatyayı attı üzerine, yeni papatyayı koydu defterin arasına bir sonraki ziyaretine kadar defterin arasında kalacaktı yeni papatya, yenilenmek adına. Defterinden o hayatta yokken neler yaptığını; ona hitaben neler yaptığını yazardı ve her ziyaretinde ona okumaya gelirdi. Ha birde Cemal Süreya’dan bir şiir. Bazende kendi yazdığı şiirleri okurdu. Bunları tekrar etmeye başladı. 

Huzura bulanalım.

Kafamı omzuna koydum.

Yeryüzünün en keyifli seyahati için yerimi almış gibiyim.

Senin başın benim göğsümde çok güzel duruyordu.

En güzel uykuna orada dalıyorsun.

Başım omzunda iken

Burnumun ucuna bir tutam eklerim saçlarından.

Narkoz etkisi yapardı kokusu kafamda.

Unutuveriyordum her şeyi.

Hadi! Kalk. Yedi Göllere yerleşelim.

Yeter artık 38'e dayandı merdiven.

Koyun misali okul okuduk.

Köpek misali çalıştık didindik.

Kedi gibi seyahatler ettik.

Şimdi koala olma vakti.

Belki bir sahil kasabası.

Belki de bir orman evi.

İkisinin de anlamı güzelliği

Senin varlığını hissettikçe güzel. 

Çığlık çığlığa sessizlik.

Sessizlik.. Sessizliği dinlemek diye bir kavram var ne kadar avam bir tabir. Sessizliğiniz en büyük çıkış yolunuz aslında, dış dünyada ki sessizlik değil. Kulağınızın beyninizin içindeki sessizlikten bahsediyorum. Bir ses geliyor aslında. Henüz dünyada tanımı olmayan bir ses, tanımı olmadığı için açıklayamıyorum. Fakat en derin sessizliğinizin içindeki ses aslında size hakikati öğreten varoluşunuzu ve yaşamın bir çok çizgisini fark ettiren bir ses bu. Dış dünyadan koptuğunuz vakittir aslında. Sessizliğin içindeki sesi anlamaya başladığınız vakit delirme aşamasına hoş gelmiş oluyorsunuz. Ve bütün bu girdiğiniz durumların hiçbir açıklaması tanımı kalıbı benzeri olmadığı için hiç kimseye hiçbir yere aktaramıyorsunuz içinde bulunduğunuz durum ile birlikte öylece kalıyorsunuz. Burada ise acı gerçek kavramını durumunuzdan ötürü yavaş yavaş sindirme eylemine geçiyorsunuz. Üzgünüm. İyi bir şey fakat her şeyin bir bedeli olduğu gibi bu durumunda başlıca bedeli bu.

İki taraftan biri daha çok.

Allah kahretsin ki hayatta; aşkta iki taraftan biri daha çok sever biri daha çok üzülür biri daha çok… diye bir şey yokmuş aslında. Kimin gönlü kimi çok severse, kimi çok isterse kanı kime hayranlık derecesinde kaynarsa kime yalvaracak derecesinde duygular beslerse kime sade samimi rahat tavırlar beslerse kime bütün bunları gerçekten hissettirmek isterse o karşısında kişi de aynı şekilde bütün bunları noksansız bir hamle ile aynı duyguları yansıtırsa; o ikisi aşkı yaşıyor huzuru doruklarında yaşıyor demektir. Kesinlikle eşit durumda değillerdir biri daha çok biri daha az durumda da değillerdir ölçülmez bu. Fakat derinine inmek gerekirse durum bundan ibarettir. Üzgünüm en acı tarafı da bu gerçeği sindirebilmektir.

Farklı bir mevsim

Gözlerine baktığımda yaşamaya dair bazı pırıltılar görüyodüm. Sen bu kadar yaşamayı istemezken ben bu kadar yaşamayı istemezken biz her gün her gün ölüp dirilirken ben bu sabah senden habersiz gözlerinde senin el yazına benzer iki satır buldum Samatya. “Her şeye dair yaşamak, her şeye dair isteklerin tamamlanması gerekir beraberce. Son zaten bellidir.” Yazıyordu. Gözlerinde ki ormanlık puslu değildi bu sefer. Herkesten, senden benden habersiz mevsim değiştirmişlerdi. Farklı bir mevsim. Belki iki gözünün bile birbirinden haberi bile yok. Biri turuncu beyaz bir renkte bir mevsime bürünmüş. Diğeri ise siyah mavi renklerin hakim olduğu bir başka mevsim boyutu. Bunlar yaşamanın, değişimin ve her şeyin mümkün olacağını sadece gerçekten onu isteyip doğru doğru gitmemizin habercisiydi. Ben bu sabah yine sana gözlerimi açarken ilk defa senden habersiz sen yüce uykuna dalmışken ben gözlerine minnettarlığımı belirttim. İçimde ölen umudu yeniden dirilttiği için mümkünatın sadece bizim isteğimiz çerçevesinde işlediğini gerçekten anlamamı sağladığı için. Bu sabahtan sonra bütün sabahlar bize doğacak sevgilim. Her gece umarım sabahı göremeyiz bu gece son bulur artık demek yerine. Umarım bu gece son bulmaz hemen sabah olup hayatın tadını çıkartmaya devam ederiz. Diyeceğiz sevgilim. Her şey çok güzel olacak. 

Acı gerçek: 98764523121

İnsan “her ne yapıyorsa yapsın” bunun bütün sebebinin “dikkat çekmek üzerine” olduğunu bildiğimden beri son 5 yıldır elimden geldiğince sıradan yaşamaya çalışıyorum ve daha kötü bir şeyin farkına vardığımdan beri güzel işler takdir edilecek şeyler yapmıyorum yapabilsem bile: Demek ki neymiş? Sen karşında ki insanın gözünde seni gördüğü kadarsın aslında, “sana kendi için de kendi kafasında gözünde neyi yakıştırırsa sen osun aslında onun için.” Kişisel olarak istersen “işe yaramazın biri ol.” İstersen son derece “her alanda prof biri ol.” Bu hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Bu konu pek kimseninkabul etmediği hoşlanmadığı acı bir gerçekler kavramlarından biri. Fakat herkes bunu yapıyor hepimiz bunu yapıyoruz ister istemez. Yani sen aslında kimin gözünde hangi kalıba koyulursan onun dışında hiçbir şey değilsin, düzeltmek için onarmak için istediğin çabayı göster sen o kadarsın. Fakat bu acı durumun üzerine kişisel olarak “bence” bir çıkış yolu ararsanız; artık bunun farkına vardığınıza göre kabullendiğinize göre bu kavramın zıttına doğru yürüyün her zaman, o zaman kendi içinizde rahatlığa erişebileceksiniz.

Süzgeç-Kalıp

Yaşadığımız, yani içinde bulunduğumuz çağın en büyük onarımların'dan biri artık herkesin her şeyi bilme kavramının doğması, artık herkesin her şeye erişebilme avantajı. Tabi ki de hiç fark etmediğimiz bir şekilde oldu.

Bunlar beynimiz ile, kendi kendimize kendi irademiz ile olması gerekirken, başkalarının dayatması; dayatmadan kastım ortaya sunduğu teknolojik nesneler ile bize en güzel imkanlar sağladıklarını sanmamızı sağladılar. Ve de bizi kendi içimize kendi düşüncemize dönmek yerine aksine onlardan bizi uzaklaştırmak ve her şeyi onların bize sunduğu şeyler açısından onların dayatmasından güzel bir renk haline getirerek bunu bir çeşit minnettarlık üzerine sundular. Bunun en kötü durumlarından biri de doğallıktan hallice insan beynine önceden bir şey koymak, o şeyi bilmesi ya da bilmemesi önemli değil. Onu yönetmek onun düşüncelerini dondurmak adına ona hazır kalıplar yerleştirmek oldu. Bunun en kötü tarafı da çağımızın kötücü duygusuna yer vermek oldu, yani ön yargı kalıpları oluştu.

Biz her şeye rahatça erişebildiğimiz ve eriştiğimiz her ne ise onu bilmeden "o" sandığımız hazıra yattığımız için haliyle her şey hakkında bilgi fikir sahibi olduğumuz için bir donanıma kavuştuğumuzu sandık.
Ve çevremizdeki her şeye kalıplar giydirmeye başladık onları en detaylı bir şekilde incelemek yerine, yüzeysel bakarak onları “bildik” sandık. En önemlisi ise canlılara, insanlara karşı isteklerimiz çerçevesinde bir süzgeç yarattık beynimizde, herkese her şeye karşı farklı farklı tane tane süzgeçler yarattık, ön yargı süzgeci.

O süzgeçlerin çevresine condoma benzer kalıp çeşitleri giydirdik bunlar bizim isteklerimizdi, süzgecin ince deliklerini oluşturan teller ise bizim kafamıza bizim kontrolümüz dışında belirli bir konu bir nesne ya da bir canlıya karşı bir şey düşünmemişken “tamda sırası” deyimi ile eriştiklerimizi bilmediklerimizin yerine koyduk ve o ince küçük delikli teller onlardan oluştu. Sonra hayatımıza giren her ne olursa olsun canlı cansız her şeyi önce o süzgeçten geçirmeye çalıştık ve tabi süzgecin dışına giydirdiğimiz kalıplar çerçevesinin dahilinde. Böylelikle her şeye karşı böyle hareket etmeye tepki vermeye başladık. 

Görünecek olan son yazım.

Bu sabah erken kalkmak istedim, her zaman olduğu gibi bilgisayarımı açıp önce maillere baktım, doktorumun sekreteri hastaneye çağırmış. Çok boşlamıştım zaten… Doktorumun odasında hep olduğu gibi yine son durumumu konuşmaya başlamıştık. Kötü bir koku alıyordum bu akıcı gitmeyen muhabbetten. Ve can alıcı cümle geldi “Onurcum maalesef hastalığının 4. evresine çok yaklaşmışsın.” Bu.. Yani bilmiyorum ne söyleyeceğimi. Bunu işittikten sonra ki ilk 5 saniye her şey ağır çekime alındı gözümde kulağımda. Ve tabi ki sonra da her şeyin üzerine kalemle çizgiler atma anları. Bunlar anlamsız gelebilir onun için açıklamak isterim: Böbrek hastalığında ki bu tanı; 5 evreden oluşuyor, ilk 1 2 3 evre çok yavaş sürüyor 3. evreye gelene kadar çok rahat oluyorsunuz. Fakat şöyle garip ve kaçınılmaz tarafı var, 3. evreyi geçtikten sonra her şey çok hızlı gelişmeye başlıyor yani 4 5′e çok hızlı geliyor. Engelleyemiyorsunuz, 10-12 yıllık doktorum. Adam karşımda çatır çatır savurdu yüzüme son durumumu. “4. evrede iyice bitkin düşme, belki düşüp bayılmalar, 5. evre de makineye bağlı yaşam. Şimdilik sadece sigarayı ve alkolü kesebilirsin. Onun dışında biz başka çözüm yolları bulacağız gözümüz kulağımız yurt dışında, tıbbın yeni tedaviler üretmesini bekleyeceğiz.” dedi. Zaten zelzeleyle geçen bu matem içinde ki yaşamımda bir yıkım anı daha yaşadım bu gün itibari ile. Oturup beklemeyi düşünmüyorum. 2 yaşımdan beri tıbbın bu hastalıkla ilgili yeni tedavi yöntemleri üretmesini bekliyordum zaten. Ben 5. evreye doğru koşan hastalığımı hiçbir şey yapmadan izleyemem, en azından içimde kalan kişisel amaçlarımı gerçekleştirebilirim. Ölümün soğukluğunu ensemde hissedip öylece duramam. Bunun için buralarda olmayacağım uzun bir süre, hiçbir yerde olmayacağım. Yakınlarıma özel bir açıklama yapmaktansa tek tek, böyle daha etkili olacağını düşünüyorum. Lütfen teselli mayetin de ki geçmiş olsun dileklerinizi kendinize saklayın, çünkü geçmiyor amınakoyim geçmiyor. Burayı seviyordum çünkü varlığımın fark edildiğini bilmek 3 5 kişi tarafından da olsa açıkçası hoşnut ediyordu, pek aşina olmasam da böyle şeylere.  Neyse. Sağlıcakla. 
19 Ocak 2016

Yaşamın umut penceresi.

Bu rutubet kokan pencerenin, beyaz halinden küflenmiş siyaha dönen ahşap panjurlarını görmek iç açıcı olmasa gerek. Fakat asıl heves veren ve bu duruma katlanmamı sağlayan şey benim hayata böylesine bir pencereden bakmamı sağlayan bir umut tanesi. Her ne kadar güneşte ki aydınlık ışığının odama girmesini kalın perdem ile engellesem bile ve pencere ile içli dışlı olmasam bile, kafamı oradan çıkartıp her baktığımda insanları unutup tabiatın yüceliğini günün akşam üstü vakitlerinde hafif esen rüzgarını içime çekip etrafı kısa bir süreliğine izlemek içimde ki küçük umut tanesinin yeşermesine sebep oluyor.. Merak etmiyor değilim, o pencereden kafamı çıkartmak yerine çürümeye ramak kalan bedenimin ne zaman oradan geçeceğini, bu yaşama insanlara katlanma evresinin ne zaman nasıl bir şekilde son bulacağını merak ediyorum. O gün gelene kadar içimde ki toz halinde de olsa küçük umut tanesini gizli gizli beslemeye çalışacağım. Avarelik ile geçen yaşamımın büyük bir kısmının değişeceğini umuyorum. Bunun için önüme tahtadan basamaklar yapıp çiviler çakıyorum. Adımlarımı gelişen acı olaylarına göre değil; “olduysa bir daha olmaz” düşüncesine göre atıyorum... Biri geldi ve elime bir el feneri sıkıştırdı. Bana içimde ki küçücük umut tanesi ile eş değer miktarda bir ışık gösterdi, boyutsal uzaklıklarda. Yaşadığım iğrençlik ötesi karanlık durumumdan ayağı kalkıp bana gösterdiği ışığa doğru yürüyorum. Ona ulaşmak için iyi basamaklar kurup iyi adımlar atacağımı biliyorum. 

s218

“Neden beni sevmek istemiyor artık? Beni her gün her gün öldüren de bu. Ayrılık kararını pek sorgulamamıştım. Fakat ben kendi kendime binlerce neden yarattım onun adına, sayfaları eskimiş defterler de “belki de böyle düşünerek bitirmek istemiştir” başlıklı binlerce yazı yazdım kendimi avutmak adına. (Kişisel olarak yazmam gereken tonlarca şey var iken, yazımı 3 aydır geciktirdiğim beni hala bekleyen dergiler var iken, yayın evinin teklifi üzerine kitabımın basım kararını henüz almamış iken üstelik.. Fakat hepsi bir anda dondu, dünya da keza. Zaman. Ses. Hareket… Ve bir anda kendinizi soğuk duşun altında hıçkırarak ağlarken buluyorsunuz. Gece uykularınızdan ağlayarak uyanmak? Geceleri yatağınızın içinde ağlar iken ses gitmesin diye yastık ile yüzünüzü boğma evreleri? Ve daha niceleri. Hiç inandırıcı gelmezdi değil mi? Çünkü bunları sadece filmlerde görürsünüz kulaktan duyma söylentilerden bilirdiniz bunları, bende öyle idim. Fakat başına gelmeden bilemiyorsun.) Bilmem. Onlardan biri tutacak ama hangisi, beni acılar boşluğuna sürükleyen en can alıcı meçhul bu işte. Sevdi evet, hemde çok sevdi, en güzel o sevdi en kusursuz o sevdi. Ama neden istemedi artık. Ben başka biri olma ihtimallerini düşündükçe kendimi öldürmekten başka yapabileceğim bir şey olmadığını fark ettim. Yükseklik korkumu yendim. Her gün daha yüksek bir bina da daha yüksek bir tepe de buldum kendimi ve hep bir umut ile geri indim aşağı. Ama en güzeli de Galata Kulesine yakışacaktı bu intihar. Çünkü beraberliğimiz de her zaman en güzel şahit o kule idi en yakınımız o idi her zaman. Hal böyle iken başlangıçtan beri yanımızda olan kulenin, bitirme aşamasında ondan yardım alarak bu intiharı onun ile süsleye-bilirim belki… Neler yapmaya çalıştığını çok iyi anlıyorum onun, en kötüsü de bu ya. Maalesef çok iyi anlıyorum yapmaya çalıştığı şeyleri benim için olan adımlarını. Bana karşı beyninden çıkan ilk düşünceyi nasıl harmanladığını sezebiliyorum… Toparlanıyorum -çalışıyorum. Fakat!  ‘öyle yada böyle her ne şekilde ne konumda olursak olalım ilerisi için de şimdi de eskisi için de, ne olursa olsun şu kaburgamın içinde varlığını hala sürdüren umut tanesinin güzelliğini öldürmeye yetmiyor hiçbir şey. Ve bu yıkım girişimlerine karşı toz olup buhar olmuyorsa hala.’ Demek ki gerçekliğini olabilirliğini belli ediyor, zaman önemli değil, istek önemli maalesef istek..” Dedim. Feridun abi karşımda dona kalmış bir vaziyette göz yaşı döküyordu. “Mete? Bu Samatya’ya yazdığın kaçıncı mektup evladım” dedi. Bu sefer ki okuduğumdan bir hayli etkilenmişti sanırım. Nefesi ağırlaşmıştı. “Boş ver abicim, sayısının ne önemi var, o şimdi başkasına gülüyorken?” Dedim ve kağıdı çantama koydum.