az kaldı ölümüme;
Bana çay koy.
Bırakalım her şey kendi kendine düzene girsin.
Yavaş yavaş soyunalım.
Bir şey kaybetmek korkusuyla yaşamayalım.
Ne olacak endişesine kapılmayalım.
Bırakalım zaman her şeyi halletsin.
Bu söz bize korkunç gelmesin.
Aynı ırmağa bir kere daha girelim.
Acele etme, çay kendi kendine demlenir.
Günlük yaşantıların küçük koşuşmaları içinde bunalmayalım.
Nefes nefese kalmayalım.
İnsan kendini kaybediyor sonra.
Yer yüzünün şu itişip kakışmasını hiçe sayarak,
yalnız ikimizi ilgilendiren konulardan söz edebiliyorum sana.
Bütün öteki olaylar ilgilendirmez oldu beni.
Kötü, çok kötü!
Ama ne gelebilir elden?
Dilim dönmüyor,
başımı göğsüne dayamış, kalmışım öylece.
Niye bırakayım seni,
bende senin devamın var
benim de sende devamım var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Gereksiz eleştiri gizli hayranlıktır çekememezliktir.