Yalnızlık kaçtı sen dokununca hiçliğimin içine ve kelimeler, onlar ilk kez bu denli yorgun, bir araya getirmesi zor. İçi çürümüş adamların salyaları akıyor sanki bedenimden, sen bakışlarındaki öfkeyle ve hazla üşütüyorsun ertelenmiş çocukluğumu.
Bahar temizliği yapıyorum zihnimin derinliklerinde, küflenmiş anıları birer birer siliyorum ruhumun el yazması sayfalarından, üzerime sinen yanmış et kokusu sızlatmıyor artık burnumu, içimin camlarını açıyorum sonuna kadar. Sil baştan değil, en baştan başlıyorum yaşamaya...
Sokak kedilerine, behçemdeki ortancalara, denize, aya, sek sek oynamayı unutmayan çocuklara, gülüşü hüzün kokan kadınlara, siyaha, şiire ve geceye selam olsun bu sabah!
Sevgilimden notlar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Gereksiz eleştiri gizli hayranlıktır çekememezliktir.