Görünecek olan son yazım.

Bu sabah erken kalkmak istedim, her zaman olduğu gibi bilgisayarımı açıp önce maillere baktım, doktorumun sekreteri hastaneye çağırmış. Çok boşlamıştım zaten… Doktorumun odasında hep olduğu gibi yine son durumumu konuşmaya başlamıştık. Kötü bir koku alıyordum bu akıcı gitmeyen muhabbetten. Ve can alıcı cümle geldi “Onurcum maalesef hastalığının 4. evresine çok yaklaşmışsın.” Bu.. Yani bilmiyorum ne söyleyeceğimi. Bunu işittikten sonra ki ilk 5 saniye her şey ağır çekime alındı gözümde kulağımda. Ve tabi ki sonra da her şeyin üzerine kalemle çizgiler atma anları. Bunlar anlamsız gelebilir onun için açıklamak isterim: Böbrek hastalığında ki bu tanı; 5 evreden oluşuyor, ilk 1 2 3 evre çok yavaş sürüyor 3. evreye gelene kadar çok rahat oluyorsunuz. Fakat şöyle garip ve kaçınılmaz tarafı var, 3. evreyi geçtikten sonra her şey çok hızlı gelişmeye başlıyor yani 4 5′e çok hızlı geliyor. Engelleyemiyorsunuz, 10-12 yıllık doktorum. Adam karşımda çatır çatır savurdu yüzüme son durumumu. “4. evrede iyice bitkin düşme, belki düşüp bayılmalar, 5. evre de makineye bağlı yaşam. Şimdilik sadece sigarayı ve alkolü kesebilirsin. Onun dışında biz başka çözüm yolları bulacağız gözümüz kulağımız yurt dışında, tıbbın yeni tedaviler üretmesini bekleyeceğiz.” dedi. Zaten zelzeleyle geçen bu matem içinde ki yaşamımda bir yıkım anı daha yaşadım bu gün itibari ile. Oturup beklemeyi düşünmüyorum. 2 yaşımdan beri tıbbın bu hastalıkla ilgili yeni tedavi yöntemleri üretmesini bekliyordum zaten. Ben 5. evreye doğru koşan hastalığımı hiçbir şey yapmadan izleyemem, en azından içimde kalan kişisel amaçlarımı gerçekleştirebilirim. Ölümün soğukluğunu ensemde hissedip öylece duramam. Bunun için buralarda olmayacağım uzun bir süre, hiçbir yerde olmayacağım. Yakınlarıma özel bir açıklama yapmaktansa tek tek, böyle daha etkili olacağını düşünüyorum. Lütfen teselli mayetin de ki geçmiş olsun dileklerinizi kendinize saklayın, çünkü geçmiyor amınakoyim geçmiyor. Burayı seviyordum çünkü varlığımın fark edildiğini bilmek 3 5 kişi tarafından da olsa açıkçası hoşnut ediyordu, pek aşina olmasam da böyle şeylere.  Neyse. Sağlıcakla. 
19 Ocak 2016