12 Şubat 2015 Perşembe

Dokun

Üşüyen ellerim usul usul yüzünün sıcaklığına ilişiyordu. Ellerim, sevginin merhametine kayboluyorken, parmak uçlarım gülüşünün çizgisinin başladığı yerde duraksayıp dudaklarının soluğuna sığınıyordu. Parmaklarıma değen soluğundu. Parmaklarıma işleyen, soluğundu. Soluğun. Artık ayak parmak uçlarımdan başlıyordu aşk dediğimiz heyecan. Dudaklarında soluklanıyordu..
Adam.
Parmak uçlarım yudumladığım soluğunun mühürüdür şimdi.
Bir sana tutulan.
Bir sen de soluklanan.
Ki,
bu eller.
Bak bu eller artık yüzünün cennetinde kaybolan bu eller,
bi sana dokundukça parmak uçlarımda çiçekler açar.



Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Gereksiz eleştiri gizli hayranlıktır çekememezliktir.