Düşününce

Düşünmekten delirmeyi geçmiştim daha fazla durduramıyordum artık, kendimi meşgul etmek için onlarca yeni şey ile uğraştım 2 yıl boyunca kurslar işler hobiler hatta fobiler fakat düşünmeyi durduramıyordum, bu dünyevi bir iş değildi arabanın fren eylemi ile de olamazdı. Hiç bir şey işe yaramıyordu ta ki doktorun söylediklerine kadar. “Düşünceyi durduramazsın bu bir nesne değil yada başka bir şey; ya kafanı keseceksin, ya ağır ağır  alzheimer çekeceksin yada içten içe daha çok kasvetlenip daha çok düşünüp derin düşüncelere girip daha çok kıvranıp sürünmeye kadar gideceksin” doğru mu söylüyordu gerçi Dostoyevski de bir eserin de “acıdan kurtulamıyorsanız ondan zevk almayı bilin” diyordu fakat ne kadar ciddi ne kadar doğru. Gerçekten yardımcı mı olmak istiyordu bilmiyorum fakat etrafım da ki onca insanın dediklerinin toplamı bile bu açıklamaya ulaşamazdı, çünkü yardım etmek için gerçekten anlamak için konuşmuyorlardı tavsiye vermek yol göstermiş gibi olmak tavrında konuşuyorlardı zaten insanın kendi  yaşamadığı bir şey hakkın da ne kadar konuşabilir ne kadar yardımcı olabilir ki bunun için insanlardan yardım dilemiyorum beni anlamalarını hiç beklemiyordum zira ben anlayabilselerdi benden ne farkları kalırdı? Mümkün olduğunca uzak kalmaları onları lehine bir işti. Psikolog bunu yaşamış olabilir ama, çünkü normal bir psikolog görmedim hiç, zaten oraya kadar gelmek için bir parça delilik gerekirdi bence.. Bence her başarıda bir delilik payı vardır. Bir çok örneği de vardır. Düşünmenin delirmenin sonu başarı mıdır acaba? Fakat hayatım da hiç bir örneği yok bunun.